14.11.05
Við Kíbster kíktum upp á Kaldadal á rjúpi eldsnemma á laugardagsmorgun. Kolli ætlaði að koma með en hann vildi ekki neitt "hardcore". Hvað sem það nú þýðir. Allvega, við renndum útúr bænum um hálfátta á Babe the Blue Ox eftir stutt stopp í Select, hvar saman voru komnir allir flóðar borgarinnar að byrgja sig upp af kaffi og kleinuhringjum.
Við vorum blessunarlega með fyrstu mönnum á svæðið, kortéri eftir að við lögðum bílnum var vegurinn orðinn eins og miklabraut, grínlaust.
Sindri var að vígja forláta tvíhleypu sem hann fastnaði sér í síðustu viku, eftir stífar bréfaskriftir og símafundi við skeggjuðu kellinguna á löggustöðinni. Og það er ekki hægt að segja annað en að vopnið hafi byrjað vel. Ca. mínútu eftir að við lögðum af stað flaug fugl undan barði fyrir framan Sindra og af alkunnri snilli negldi hann rjúpuna á flugi með fyrsta skotinu út nýju byssunni.
Við héldum göngunni áfram í gegnum kjarrbrúsk við veginn án þess að sjá fleiri fugla. Héldum svo inn lítið dalverpi. Skömmu eftir að við gengum inn dalinn gengum við framhjá einni sitjandi rjúpu. Sú var ekki allskostar sátt við að vera ekki virt viðlits og stökk upp á þúfi og baðaði út vængjunum. Kíberinn snéri sér við og steindrapana. Tuttugu mínútur, tvö skot, tveir fuglar. Ég var farinn að sjá hvert mitt hlutverk yrði í þessum túr...
Við héldum áfram inn eftir dalnum, sáum spor hér og þar en aldrei fugl. Innar í dalnum sáum við smá kjarr og ákváðum að þangað skyldum við stefna. Á leiðinni þangað var þó smá hóll, og eins og venjulega ákváðum við að ganga sitt hvorum meginn við hólinn, Sindir ofanvið og ég neðanvið. Þegar ég hafði gangið spölkorn sá ég glitta í Sindra, þá kominn hringinn. Ég rölti í áttina til hans og hóaði á hann en hann svaraði ekki kallinu heldur hleypur af stað með byssuna á öxlinni niður að kjarrinu. "Djöfussins frekja" hugsa ég, "Ekki nóg með að hann sé kominn með tvo fugla en ég engan heldur ætlar hann að sneika mig í kjarrið líka!" Ég reyndi að fylgja honum en hafði ekki í við hann, slík var yfirferðinn. Þá áttaði ég mig á að þetta gæti tæpast staðist, Rauði Snigillinn fer aldrei svona hratt yfir! Og viti menn, langt fyrir aftan þann sem ég taldi vera Sindra sá ég e-n þumbast niður hlíðina. Silalegt göngulagið þekkti ég um leið.
Það kom því í ljós að e-r hommi hafði keyrt upp fjallshlíðina hinummegin, lagt uppá dalbrún, séð brúskinn sem við stefndum á og ákveðið að stinga sér inn á milli okkar! Ekki nóg með það heldur var það hans fyrsta verk að fæla upp tíu rjúpur úr kjarrinu, freta útí loftið og strunsa svo áfram inn dalinn. Ég ákvað að kíkja í annan kjarrbrúsk og fæla upp mínar eigin tíu rjúpur, en þar sem ég er einungis veiðiþjónn en ekki veiðimaður hafði ég ekki einu sinni fyrir því að hólka út í loftið á eftir þeim.
Sindri sniglaðist niður dalinn á eftir Ben Johnson. Asinn á hlaupagikknum hafði verið svo mikill að það voru enn nokkrar rjúpur eftir í kjarrinu sem sindri fældi af stað, elti svo upp gil og drap aðra þeirra. *groan*. Ben Johnson hélt skemmtiskokki sínu áfram inn eftir dalnum án teljandi skothvella. Við Sindri hittumst aftur, átum nestið og vorum farnir að hugsa okkru til heimferðar. KÍB undirstrikaði veiðiþjónshlutverk mitt með því að heimta af mér helming skota minna, enda var hann að verða búinn með sín en ég hafði ekki svo mikið sem hleypt af einu skoti. "Jeeves, hand me your cartridges!" "Yes mylord"...
Á leiðinni til baka var ég að klöngrast upp á gilbrún þegar ég leit niður og sá rjúpu fljúga svo gott sem uppúr fotsporinu mínu. "Andskotinn, næsti fugl sem gerir svona gys að mér fær haglavönd í rassgatið, þó að hann sé á 300 metra færi". Ég hélt göngunni áfram og viti menn, þar sem ég gekk eftir barði flaug upp rjúpa sem ég hef örugglega gengið framhjá áður. Til að standa við orð mín fýraði ég á eftir henni án þess að henni þætti mikið til þess koma. Ég taldi mig þó sjá hana lenda nokkur hudruð metra í burtu og skokkaði af stað á eftir henni. Þar sem ég kem yfir urðarhollt sé ég að skyndilega er allt vaðandi í sporum. Eins og sannur indjáni rek ég nefið oní jörðin og reyni að fylgja sporunum. Sem endar náttlega með því að ég fæli upp hóp sem setið hafði kyrr ca fimm metrum fyrir framan mig og ég með nefið oní jörðinni sá ekki neitt fyrr en allt var um seinan. Svo hitti ég náttlega ekki skít. Ég sökka.
Ekki rákumst við á fleiri fugla þann daginn, sáum þó Ben Johnson freta eina niður.
Þegar við vorum komnir niðrí bíl renndi til okkar maður til að spyrja hvaða beitu við værum með og svona. Hann sagðist hafa talið 18 bíla í vegkanntinum fyrir ofan okkur. Auk þess væri Kíb aflahæstur af þeim sem hann hafði talað við, var sjálfur með eina eftir daginn.
Þannig fór um sjóferð þá, Kíbhjálmur Tell veiddi fuglana, ég bar skot og nestið.
Bö
Labels: Rjúpa
Skoða eldri færslur >>
