Vonlausar veiðiferðir > Dorgveiðiveislan mikla

'94 eða '95 - hugsanlega Þórisstaðavatn. Fabian, Mjöðmin, Pésús og Tryggvi.

Fabian skeit:

Þar sem minni Graðna virðist vera orðið frekar gloppótt af því að sniffa úr bensíntankum á Kvistahaganum er mér það bæði ljúft og skylt að rifja upp eina af fyrstu, ef ekki þá alfyrstu, veiðiferðum Vonlausa Veiðifélagsins. Raunar var nafngiftin ekki komin til á þeim tíma en þessi ferð var svo sannarlega til þess fallin að opna augu okkar fyrir því hversu glataðir veiðimenn við vorum (og erum).

Þátttakendur í þessari ferð vorum við Kollum, Pésús og (daddarada) Trilli Trillukall! Ég er ekki frá því að við höfum verið fimm og að Garrison hafi verið fimmti maðurinn, man það samt ekki alveg. Við Kolli höfðum báðir prófað dorgveiðar áður og haft gaman af. E-ð höfðum við verið að ræða þetta sameiginlega áhugamál okkar þannig að einn kaldan laugardag snemma árs 1994 eða 1995 var ákveðið að renna upp í Borgarfjörð, nánar til tekið að Geitabergsvatni og reyna fyrir sér í dorgveiði. Það hafði verið mjög kalt í langan tíma og þó að það hafi komið smá hlákukafli fyrir helgi gerði það ekkert til þar sem farið var að kólna aftur.

Ég tel það næsta víst að í þessari fer hafi hinn góði og gegni siður að kaupa klámblað þegar lagt er af stað til veiða fyrst verið kynntur til sögunnar. Allavega keyptum við skandinavískt klámblað á Esso uppá Höfða sem kallast Cats og höfðum gaman af. Ég man meira að segja að það var grein um klám og hórur í Lillehammer í tengslum við ólympíuleikana '94 í blaðinu og auglýsing frá tveimur gömlum konum sem vildu komast í kynni við svartan mann með skyndikynni í huga. Við keyrðum sem leið lá upp í Hvalfjörð og yfir Dragháls. Uppi á Hálsinum sáum við hvar örn þandi vængi sína hátt yfir bílnum og töldum við þetta boða okkur mikla gæfu við veiðarnar.

Nú ókum við áfram inn Svínadal og að vatni sem við töldum að væri Geitabergsvatn en gæti vel hafa verið Þórisstaðavatn (en alls ekki Þórisvatn Guðni speni). Þar sem við vorum ungir eldhugar sem gáfum skít í öll boð og bönn lögðum við bílnum þar sem við töldum að við værum í hvarfi frá sveitabæjum og skunduðum út ísinn. Dummi hafði lánað okkur ísbor einn mikinn og hugsuðum við okkur gott til glóðarinnar. Til að byrja með ákváðum við að fara ekkert alltof langt út á ísinn. Fyrstu holuna boruðum við bara nokkra metra frá landi og vakti það nokkra furðu hjá okkur hversu fljótlega gekk að bora í gegnum ísinn án þess þó að okkur þætti hann neitt sérstaklega þunnur. Við boruðum nokkrar holur á þessu svæði og tókum fram dorgirnar. Það sem einnig vakti furðu okkar var hversu grunnt vatnið virtist vera og hversu harður botninn var. Þegar maður lét spúninn sökkva til botns lá við að maður heyrði klingja í honum þegar hann snerti botninn.

Þarna dorguðum við í smástund án nokkurs árangurs. Loks kom að því að við reynsluboltarnir ákváðum að gefa skít í allt sem heitir öryggi og skunda út á mitt vatn þar sem við töldum næsta víst að stóru fiskarnir héldu sig. Ég man það mjög greinilega hvað okkur þóttu Tryggvi og Pési miklar kellingar þar sem þeir læddust (leiddust?) á eftir okkur en pössuðu sig að halda alltaf ca. 10 metra fjarlægð frá okkur.

Þegar við vorum komnir kannski 50 metra frá bakkanum fórum við að taka eftir því að ísinn hegðaði sér frekar undarlega. Venjulegur ís á að vera harður eins og steypa en þessi var svona meira dúandi eða seigfljótandi. Okkur var eiginlega hætt að lítast á blikuna og í þann mund að snúa við þegar allt í einu heyrðist "SHLÆNK" og áður en maður vissi af stóðum við báðir í ísköldu vatninu upp í bringu og horfðum undir iljarnar á Pésa og Tryggva þar sem þeir hlupu í land. Manni gafst ekki ráðrúm til að verða hræddur því við fundum strax að það var traustur og góður ís undir okkur. Ég man ekki lengur hvernig við komumst upp en ég man að við vorum fljótir að drulla okkur uppúr baðinu og af ísnum.

Það sem hafði þá gerst var að eftir tiltölulega langan kuldakafla hafði myndast þykkur og góður ís á vatninu. Svo hafði hlýnað og einhvernvegin náð að myndast skál ofaná ísinn þannig að leysingavatnið safnaðist saman á ísnum og þrýsti honum niður. Svo hafði myndast e-r krapadrulla ofaná vatninu sem svo aftur fraus og myndaði þennan "pseudo-ís" sem við svo örkuðum út á algerlega grunlausir. Þangað til hann brast.

Þetta markaði allavega endalok fyrstu og einu dorgveiðiferðar VV enda ekkert að gera en að drífa sig inní bíl, setja miðstöðina á fullt og fletta klámblaðinu til að fá smá hita í kroppinn.

Annars mæli ég með því að þið endurtakið leikinn, er ekki einmitt farið að kólna aftur eftir hlákuna sem kom í kjölfar langa kuldakaflans.....

Skoða eldri færslur >>