Vonlausar veiðiferðir > Bárðardalur

Helgin 31. ágúst til 2. september - Bárðardalur - Skabbi pabbi og Guðni

Skarphéðinn skrifar: Síðast Vonlausa Veiðiferðin var farin norður í land á vegum fasistadeildar VV, nánar til tekið í syðst Bárðardalinn, alveg upp við Sprengisand. Þar eru gríðarstórir flokkar heiðagæsa á sveimi á hverju hausti og var engin undantekning á því í ár. Erfiðara getur hins vegar reynst að nálgast fuglinn enda styggur með eindæmum og landslagið bíður ekki upp á vænlega veiðistaði nærri alfaraleið. Ferðin var því aðallega farin til að kynna sér aðstæður í dalnum og hvort e-r möguleiki væri á að nálgast gæsir. Þegar fasistarnir komu á staðinn um kvöldmatarleytið gátu þeir að sjálfsögðu ekki beðið eftir að komast út í veiði og ruku beinustu leið niður að á, hvar sagan segir að stundum fljúgi gæsir yfir þegar skyggja tekur. Í stuttu máli sagt þá sátu þeir á malarhaugi í 3 tíma án þess að heyra svo mikið sem tíst í gæs og voru því heldur vonsviknir þegar þeir skriðu í bæ. Ákveðið var (að hætti fasistanna) að taka morgundaginn eldsnemma og reyna fyrir sér við ársprænu eina, alllitla. Risu veiðimennirnir úr rekkju klukkan 4 að staðartíma, skófluðu í sig kaffi og kanilsnúðum og héldu af stað út í myrkrið á jebbatröllunu hans Giggsa. Ekki vildi betur til en svo að þeir tíndu slóðanum sem þeir áttu að fylgja niður á sprænunni, þurftu að skilja við bílinn og labba í hálftíma áður en þeir komust að staðnum. Þar var gerfigæsunum raðað upp og fasistarnir skriðu undir barð til að bíða komu gæsanna. Gangan hafði reynst Graðna um megn þannig að hann var sofnaður á sínu græna eyra skömmu seinna. Aflaklóin stóð vörð á meðan en gafst fljótlega upp enda var ekkert líf á svæðinu. Ráfaði hann því um svæðið í fullkomnu eirðarleysi, svona til að tryggja það að allar gæsir sem kynnu að nálgast myndu örugglega verða varar við mannaferðir. Eftir ca. klukkutíma var the Kike vakinn af værum blundi og þar sem ekkert var að gerast var ákveðið að fara í smá könnunarleiðangur upp að vatninu sem sprænan rennur úr. Þar uppfrá var talsvert meira líf en niðri víð ána en allir hópar gæsa sem sáust flugu hátt og stefndu langt, langt í burtu.

Enn súrari voru því veiðimennirnir sem skriðu í bæ um 10 leytið og mættu vorkunarfullu augnaráði ábúenda."Hvað eru líka fullfrískir menn að eltast við gæsir upp á reginheiði. Þeim væri nær að eltast við gæsir heima hjá sér, ófleygar!" Slík var trúin á fasistunum eftir tvær misheppnaðar tilraunir til að nálgast fiðurfénaðinn.

Eftir stuttan lúr bar góðan gest að garði. Þar var kominn Haukur frændi af næsta bæ og var hann í vígahug eftir að hafa fellt væna gæs í túnfætinum hjá sér með hnitmiðuðu riffilskoti. Ákváðu fasistarnir að slást í lið með þessum frækna veiðigarpi eftir hádegið og rölta um veiðilendurnar í leit að góðum veiðistöðum. Flokkurinn hélt því af stað suður eftir túnunum. Ekki höfðu þeir gengið lengi þegar þeir sáu nokkra gæsir standa utaní litlum hól og teigja fram álkuna fyrir utan ysta túnið. Veiðimennirnir stukku því allir sem einn ofan í næsta skurð og skriðu eins og ormar niðurfyrir túnin og hlupu svo undir brekkunni í átt að gæsunum. Án þess að vera vissir um hvar gæsirnar höfðu setið réttu skytturnar úr sér við lítinn hól og viti menn, í 10 metra fjarlægð stóð hópur 8 gæsa. Báðum hópum virtist bregða jafnmikið en þeir sem vopnin höfðu tóku að skjóta á hinn. Endaði viðureignin með því að 4 gæsir lágu í valnum en veiðimennirnir voru allir heilir. Giggús fékk vægt áfall þegar hann gerði sér grein fyrir því að að hann hafði skotið nokkrum skotum í áttina að kellíngu sem var í berjamó skammt frá og reyndist vera mamma hans Hauks frænda. En það er nú ekki góð veiðiferð ef Graðni fær ekki áfall e-ntíman ferðinni. Það sem eftir lifði dags var Haukur frændi enda sífellt að minna Guðna á að hann hefði næstum skotið kellínguna og hló hrossahlátri í hvert skipti á meðan Giggús bara roðnaði ofaní tær.

Nú tók við löng ganga suður í skóg og upp á dal. Allan tíman á meðan gengið var voru gæsir að fælast upp, stundum stórir hópar stundum litlir og stundum RISAstórir. Flestir flugu þeir upp í órafjarlægð en þó var einn sem stökk upp rétt hjá veiðimönnunum en þá var Aflaklóin í miðri sögu sem hinir voru að fylgjast með af athygli og urðu því gæsanna ekki varir fyrr en allt of seint. Ekki féllu fleiri gæsir þann daginn þó svo að hópurinn hefði ekið og gengið dágóðann spöl um kvöldið í leit að heppilegum kvöldflugstað.

Um kvöldið var ákveðið, með hálfum hug, að henda út gerfigæsunum á syðsta túnið og liggja það í skurði um morguninn. Aftur skyldi vaknað klukkan 4 og ekki vera mættir í skurðinn seinna en klukkan 5. Það gekk eftir en það voru gallsúrir veiðimenn sem skriðu ofan í skurðinn um 5 leytið morguninn eftir. Þá var aðein tekið að birta af degi og stutt í "the quickening". Til að gera langa sögu stutta reyndist það mikil happaákvörðun að leggjast í túnið því skömmu eftir að birta tók kom fyrsti flokkurinn fljúgandi inn yfir túnið. Það var skemmtilegt að fylgjast með fuglunum svara flautinu og beygja í átt að gerfigæsaflokknum. Úr því flugi féllu 3 fuglar. Skömmu seinna kom annar hópur sem hafði látið narrast af flautinu og gerfurunum og úr honum féllu 2 fuglar. Eftir seinna flugið fór verulega að hægja á umferð fugla. Nokkrir stórir hópar sáust á háflugi en enginn þeirra lækkaði sig til að spyrja gerfigæsirnar tíðinda. Veiðmennirnir héldu því heim um morgunverðaleytið með 5 fallegar heiðagæsir í farteskinu. Þar með höfðu fasistarnir og Haukur frændi öðlast virðingar sveitunga sinna á ný enda þykja það tíðindi þar á bæ ef mönnum tekst að fella 9 fugla með haglabyssum að hausti. Eftr hádegi var gerð ein árangurslaus tilraun til að nálgast stóran hóp grágæsa sem sást til út í móa en þær voru of varar um sig og tók flokkurinn, sem reyndist gríðarstór, sig allur upp í einu. Tignarleg sjón. Í alla staði frábær ferð, gott veður og fín veiði. Fasistarnir eiga þó Hauki frænda mikið að þakka enda þekkir hann svæðið ólíkt betur en borgarbörnin. Skoða eldri færslur >>