Vonlausar veiðiferðir > Súlur, Akureyri
20. október - Veiðifasistinn
Skarpama skrifarFasitinn gerir góða ferð norður í land
Ég fór með Hötta frænda og Ingólfi litla bróður á rjúpu á XXXXX-fjall fyrir norðan síðastliðinn laugardag. Þar sem við vorum allir að fara í mikla veislu um kvöldið var ákveðið að leggja af stað eldsnemma (jess!!) og labba langt (jíhaaaa) en vera samt komnir niður í bíl uppúr hádegi (ooo).Fjallið reyndist vera í talsverðri fjarlægð frá vegi, við þurftum að ganga í 2,5 kílómetra áður en við komum að rótum fjallsins, svo áttum við alla uppgönguna eftir. Ingólfur gafst upp á göngunni þegar við komum að fjallinu og ákvað að verða eftir en við Hötti héldum áfram enda mikill veiðihugur í okkur. Það var nú reyndar svoleiðis að snjólínan og þokuskilin héldust fullkomnlega í hendur þennan moguninn en fjallið var hið veiðilegasta eftir að upp í snjó var komið. Þar voru nú reyndar talsverð merki um mannaferðir en engar rjúpur. Við frændurnir röltum aðeins um hlíðina og færðum okkur smám saman ofar án þess að verða varir við einn einasta fugl. Þegar við vorum komnir upp í brattasta kaflann ákváðum við að strunsa bara upp á tindinn og sjá svo til hvað gera skildi enda með eindemum óþægilegt að labba eftir snarbrattri hlíðinni. Þegar upp var komið skrifuðum við í gestabókina og köstuðum mæðinni. Ennþá var svartaþoka á topnum þannig að ógerlegt var að átta sig á landslaginu í kringum okkur, hvað þá að ákveða hvað gera skyldi næst. Við þurftum nú ekki að velta því mikið fyrir okkur því eftir skamma stund fóru að heyrast rop neðan úr þokunni, fyrst eitt og eitt, svo fór heill kallakór af körrum að garra hver í kapp við annan niðri í sortanum. Okkur var ekki til setunnar boðið og æddum niður skaflana með sjáöldrin útþanin af spenningi. Smám saman komumst við niður úr þokunni og vorum þá staddir í frekar stórgrýttri urð. Við heyrðum köllin ennþá fyrir neðan okkur, miklu nær en áður.
Fljótlega sá Hötti "Hawk-eye" ( sem by the way er eineigður) fyrstu rjúpuna í urðinni fyrir neðan okkur og sendi mig á eftir henni. Við sáum að styggð var komin í hana þannig að ég varð að skóta á hana af talsvert löngu fær. Ég hitti náttúrulega ekki eins og oft vill verða með fyrstu rjúpur dagsins. Við skothvellinn fór hinvegar öll hlíðin af stað fyrir neðan okkur. Margir hópar, bæði stórir og smáir, tóku sig upp og flugu fram og til baka í hlíðinni fyrir neðan okkur. Í garð gekk frábær veiðimennska í svona klukkustund. Við eltum hópana saman og skutum yfirleitt báðir í einu. Við vorum komnir með svona 8 fugla um hádegisbilið og ákváðum að það væri orðið hæfilegt enda væri Ingó líklega orðinn þreyttur á biðinni. Þá uppgötvar Hötti að hann hafði týnt vettlingunum sínum og þótti það mikill missir enda hafði amma hans prjónað þá á hann. Það þýddu nú lítið að velta sér uppúr því og við héldum í áttina að bílnum eftir hlíðinni, Hötti talsvert ofar en ég. Eftir smá labb gengur hann fram á nokkrar rjúpur og skýtur eina þeirra. Þar sem ég var með bakpokann hendir hann fuglinum í skafl og lætur hann rúlla niður til mín. Þegar ég svo beygi mig niður til að taka fuglinn sé ég mér til furðu að hann hafði stöðvast ofan á vettlingi, öðrum af týndu vettlingunum hans Hötta! Ótrúlegt!
Á leiðinni í bílinn skaut ég svo einn fugl sem lét það verða sitt síðasta að breyta sér í handbolta og rúlla lengst niður hlíðina. Á meðan ég var að klöngrast niður urðina gekk Hötti fram á nokkra fugla í viðbót og felldi tvo þannig að samanlagt vorum við komnir með 12 fugla og vorum alveg hreint himinlifandi með það. Náðum svo í barnið og örkuðum niður í bíl, vorum komnir í bæinn aftur rúmlega 1.
Frábær ferð, heilmikið labb, mikið líf og hæfileg veiði. Sáum ekki nema einn kall á göngunni og það var sá sem hafði sagt Hötta frá staðnum (ég er reyndar ekki viss um hversu glaður hann var að sjá okkur).
21. október - Skjaldbreiður - KÍB
McPenis skrifarRjúpa með Gilla frænda
Skellti mér á rjúpu með Gilla frænda á Sunnudaginn. Við lögðum af stað kl. 9:20 á sunnudagsmorguninn og byrjuðum á því að stopp í Select og fá okkur pulsu. Þar hittum við Halla Guðmunds og pabba hans en þeir voru einmitt líka á leiðinni á veiðar. Eftir hressandi pulsu með kartöflusalati drifum við okkur af stað. Eftir nokkurt þóf var stefnan sett á Skjaldbreið. Við komum þangað rétt rúmlega ellefu. Við lögðum Discovery-num hans Gilla í 650 m.h.y.s.. Það voru nokkrir bílar hér og þar en við sáum eiginlega engan vera að veiða.Við gengum upp í svona 900 m hæð í u.þ.b. 2 tíma. Eina lífið sem ég sá á þessari gögnu var ein könguló sem skreið eftir mosanum. Við heyrðum heldur ekki neina skothvelli þ.a. bjartsýnin var ekkert að drepa okkur. Við ákváðum því að snúa við en lækkuðum okkur þó neðar í fjallið á leiðinni til baka í bílinn. Ekki var mikið meira líf á leiðinni til baka en þó gekk ég fram á slatta af tómum skothylkjum, væntanlega frá laugardeginum.
Þegar við áttum svona 1-2 km í bílinn sé ég rjúpnahóp út undan mér. Þetta voru svona 7-8 rjúpur sem stóðu í ágætis færi. Ég kalla á Gilla frænda, við skjótum á þær en náum bara einni. Við fylgdumst þó vel með hvert hinar flugu og eltum þær. Ein þeirra flaug ekki mjög langt enda virtist hún vera særð. Við náðum henni en eftir mikla leit þá gáfumst við upp á að finna restina af hópnum aftur. Við héldum því áfram göngu okkar að bílnum. Gilli frændi sá þó eina í viðbót sem við náðum eftir stuttan eltingaleik. Uppskeran var því heldur rýr hjá okkur eða þrír fuglar eftir 8-9 km labb. Skoða eldri færslur >>
