Vonlausar veiðiferðir > Arnarvatnsheiði, 3-6.7 2003
Loksins, loksins kom að ferðinni sem við vorum búnir að bíða eftir frá því í júlí í fyrra. Ferð sem við vorum búnir að hlakka svo mikið til að við vorum búnir að margjinxa hana.Lagt í'ann Lögðum vaskir af stað, Ég, Dindri og Golli eftir vinnu á fimmtudag. Ég get bætt því við að ég var svo spenntur að ég gat varla unnið á fimmtudeginum og Kolli var svo spenntur að hann tók sér frí. Rúlluðum útúr bænum milli 7 og 8 eftir að hafa gersamlega troðfyllt bílinn af drasli. Stoppuðum í mosó á leiðinni útúr bænum til að kaupa í matinn. Ákváðum að fyrst svenni kæmist ekki með gæti hann allavega verið með í anda þannig að við keyptum fátt annað en beikon og svínakótelettur. Ætluðum okkur svo sannarlega að smakka gölt í öll mál, sem við og gerðum.
Hyrnuógeð og durri nr. 1
Eftir innkaupaleiðangurinn lá leiðin upp í Borgarfjörð þar sem ég fyllti bensíntankinn og KÍB fyllti frettankinn. Hyrnuvibbinn virtist fara beint úr föstu formi í gas í belgnum á honum að hann rak við eins og fýsibelgur það sem eftir var ferðar. Ef hætta var á ferðum eða spenningur í lofti mátti bóka að KíB þrumaði einni bombu út til að magna upp stemminguna Eftir vibbann í Borganesi lá leiðin á durrafund, n.t.t að Augastöðum í Reykholtsdal. Þegar við renndum í hlað voru hestar að ríða á hlaðinu, í orðsins fyllstu merkingu. Mjög huggulegt. Dindri vildi endilega hlaupa út og múna á hestana en sem betur fer var barnalæsing á hurðinni. Durrinn var alveg magnaður, á júmbójeppa með riffil og haglara í aftursætinu. Rukkaði okkur reyndar morðfjár fyrir veiðileyfi.Fimmtudagskvöld
Eftir stutt stopp í Húsafelli þar sem tveir ferðafélagar losuðu sig við Hyrnuborgara á mettíma lá leiðin loksins upp á heiði. Festum bílinn næstum því í Norðlingafljóti því Sindri rak við af spenningi þannig að það leið næstum því yfir bílstjórann. Tveggja tíma brölt skilaði okkur að leynistaðnum okkar og ekki sála sjáanleg við allt vatnið. Affermdum bílinn, skelltum upp tjaldbúð og tókum til við bjórdrykkju. Fengum okkur smá labbitúr út að lítilli sprænu sem rennur í vatnið. Fyrsti fiskurinn kom á land í sprænunni, 5 gramma bleikjuseiði sem tók svartan killer númer 8 og var flugan sjónarmun stærri en fiskurinn. Þegar klukkan var farin að ganga 5 datt á dúnalogn. Vatnið varð spegilslétt og fiskar að vaka um allt vatn og alveg upp við bakkann. Tókum nokkur köst fyrir svefninn en fengum ekkert.Föstudagur
Ég vaknaði fyrstur manna milli 9 og 10 morguninn eftir. Þar sem það var ennþá snilldaveður dreif ég mig út á nærbrókinni til að veiða. Settist á stein við vatnsbakkann og kastaði þurrflugi fyrir bleikjutitti. Eftir smástund og nokkra titti sem allir fengu líf komst ég að því að ég hafði sest á minkagreni og voru íbúarnir að skríða á lappir. Minkamamma var ekkert allt of sátt við mig en hvolparnir virtust ekki kippa sé mikið upp við að maður stæði á húsinu þeirra. Mér leið eins og sannkallaður villimaður sem talar dýramál þar sem ég stóð á brókinni með heila minkafjölskyldu skríðandi milli lappanna á mér. Snéri mér samt fljótlega að veiði aftur, setti í nokkra titti og eina sæmilega bleikju sem var eini fiskurinn sem ég drap. Ákvað að svo stöddu að fara að vekja strákana sem ég ímynda mér að hafi verið að nota tækifærið til að hommast á meðan ég var í burtu. Fréttir að aflabrögðum drifu strákana á labbir eins og gorma. Eftir að hafa smakkað smá gölt héldum við allir að Typpasteininum svokallaða þar sem jafnan hafa verið hvað best fiskimið. Rifum upp smáfiskinn á litlar púpur af ýmsum gerðum en þar sem við ætluðum bara að koma með stórfiska í bæinn var þeim sleppt jafnharðan. Ákváðum eftir smástund að fá okkur göngutúr út að affallinu og reyna að finna stórfiska þar. Semmst er frá því að segja að við urðum ekkert varir við fisk allan daginn. Þar sem í fyrra voru fengsæl mið var nú alger ördeyða. Hittum þrjá kalldólga sem voru að koma upp ána en höfðu lítið fengið. Um kaffileytið skall á því líkt bylmingshaglél að ég hef aldrei lent í öðru eins. Eftir það héldum við blautir og hraktir heim í camp. Efitr að hafa smakkað gölt í kvöldmat og drukkið smá bjór ákváðum við að halda aftur út að Typpasteininum til að reyna hvort ekki fengist þar urriði. Beyttum fyrir okkur straumflugum af ýmsum gerðum og við kolli fengum fljótlega sinn hvorn smáurriðann. Tókum líka nokkrar bleikjur, þar af fékk KÍB eina sæmilega. Reyndum líka að veiða á Grjótgarðinum svokallaða. Þar setti ég í stórfisk sem spólaði lengst út í vatn, stökk þar allur og hristi sig og skók. Eftir stutta baráttu, sem þó virtist heillöng losnaði hann af og forðaði sér hið snarasta. DJÖFULLINS!!! Eftir stóð ég skjálfandi í hnjánum að springa úr gremju á meða Kolli og Sindri spurðu í sífellu “Erteggi fúll yfir því að hafa misst stóra fiskinn, hnjehnjehnje?!”White trash mætir á svæðið
Um miðnæturbil fór heldur að draga af dindra sem skreið inní tjald og fór að sofa. Við Kolli ákváðum að reyna frekar fyrir okkur við typpasteininn fyrir svefninn og tókum þar nokkra bleikjutitti í viðbót. Þegar hér var komið við sögu var orðið útséð að fiskurinn á svæðinu væri ekki ýkja stór þannig að frekar en að koma með ekkert í land drápum við alla þá titti sem við náðum í. Kolli gekk svo út í þokuna til að reyna að finna Krumma, Helgu og Maríu sem áttu að vera á leiðinni til okkar um þetta leyti. Á meðan hitti ég á bleikjutorfu skammt frá landi, dró úr henni nokkra fiska en var þá orðinn svo uppgefinn að ég sá mig tilneyddan til að hætta veiðum og fara að sofa. Þegar ég kom aftur í Camt voru Krummi og hans krú mætt og voru að tjalda. Ég fór að sofa en vaknaði skömmu seinna við drykkjulætin í þeim bræðrum og kellingum þeirra.Laugardagur
Skriðum öll á lappir um hádegi daginn eftir. Við Sindri ákváðum að keyra upp að Hávaðavatni og fá okkur labbitúr þar á meðan Kretínbræður og konurnar hugðust halda sig við þekkta veiðistaði sem áður eru nefndir. Skemmst er frá því að segja að veiði þennan dag var engin. Veður versnaði til muna þegar líða tók á daginn og um kaffileytið var orðið bálhvasst og öll vötn orðin kolmórauð. Við Sindri gengum stóran hring frá Hávaðvatni niðrað Úlfsvatni og aftur til baka og urðum ekkert varir við fisk á leiðinni. Eftir gönguna vorum við orðnir svo sveittir og klístraðir að við skrældum af okkur vöðlurnar, lögðumst í grasið og fengum okkur bjór. Sáum reyndar fljótlega að þetta leit alls ekki vel út hjá okkur, fötin lágu á víð og dreif í kringum okkur þar sem við lágum hálfnaktir með sælubrosin á vörum og bjór í hönd. Drifum okkur eftir þetta niður að Campi aftur þar sem sest var að frekari bjór- og brennivínsdrykkju og galtaráti. Kolli og hans krú höfðu ekkert fengið af fiski heldur enda var þar stífur vindur eins og annarsstaðar og leiðinlegt að veiða. Sátum að sumbli e-ð fram eftir nóttu.Sunnudagur
Við dindri fórum að sofa milli 12 og 1 en ákváðum að einstæðum fasisma að vakna klukkan 5 og veiða fram á morgun. Ótrúlegt nokk var það Sekkurinn Sjálfur sem vaknaði og reif mig á lappur og má það tíðindum sæta að hann vakni á undan einhverjum öðrum í útilegu, hvað þá um miðja nótt. Við tróðumst út á grjótkarðinn í austan garra og hófum að þenja köstin. Urðum ekkert var en þegar ég var að spóla inn línuna til að pakka saman og fara í land tók hlussubleikja trúðaköttinn minn nokkra metra frá mér. Við tók stutt og sérkennileg barátta þar sem fiskurinn virtist varla hafa tekið eftir því að hann var með öngul í kjaftinum, þumbaðist bara niðri við botn og gerði sig ekkert líklegan til að straua af stað. Eftir nokkrar sekúndur bylti hann sér þó og snéri og við það losnaði flugan úr honum. ANDSKOTINN!!! Negldur í sömu spor kastaði ég nokkrum sinnum í viðbót og eftir skamma stund, þegar ég var að toga köttinn upp úr vatninu rétt fyrir framan nefið á mér koma aftur fiskur úr djúpinu og stökk á fluguna í yfirborðinu. Sú barátta stóð heldur ekki lengi yfir því eftir 2-3 sekúndir skaust flugan uppúr vatninu eins og fiskurinn hefði hrækt henni útúr sér. FOKKÍNGS TUSSU HELVÍTI!!!!! Héldum í landi skömmu seinn, ég gersamlega bugaður af harmi og Sindri furðu lostinn. Til að kæta okkur aðeins gengum við fram á rebba í flæðarmálinu. Sá var ekki smeykur, rótaði upp fiskislógi í fjörunni og virstist vera skítsama þó að við stæðum 10 metra frá honum og góndum á hann eins og naut á nývirki. Skokkaði svo í burtu eftir nokkrar mínútur eins og hann væri aleinn í öllum heiminum. Við gengum út að Typpasteininum, reyndum nokkur köst en skemmtum okkur meira við að horfa á himbrimann baða sig. Lögðum okkur aftur um 8 leytið og þegar við fórum á lappir aftur voru Kolli og konurnar búin að pakka saman og farin. Við tókum saman draslið okkar, smökkuðum gölt í morgunmat og ókum svo af stað. Rétt áður en við fórum renndi að vatninu makrílgengi í Kraftgöllum sem spurði frétta. Við sögðum þeim hvar væri hægt að kast að pössuðum okkur að segja þeim ekki frá Typpasteininum. Vonum við báðir að þeir hafi snúið aftur með makrílinn að kafi í gorunni, og fái hringorm í rassgatið. Renndum á heimleiðinni að Stóralóni en komumst að því að hægt er að vata yfir allt vatnið á gúmmískóm þannig að við drifum okkur bara niðrí byggð, köstuðum kveðju á durrann á Augastöðum og brenndum í bæinn.Uppgjör
Eins og fyrr sagði voru væntingarnar til þessarar ferðar orðnar skyhigh fyrir löngu síðan og ekki er hægt að segja að ferðin hafi staði undir þeim. Fyrir mitt leyti verð ég samt að segja að ég naut hverrar mínútu af ferðinni þó að lókal djókar og bjórdrykkja hafi stundum skyggt á veiðina. Lókal djókur ferðarinnar: ef þú heldur í þér of lengi gæti komið að því að e-r þurfi að kraka í rassgatinu á þér með skrúfjárni til að losa um!Skabbi Skoða eldri færslur >>
