Vonlausar veiðiferðir > Aflaklóin setur í fyrsta fiskinn
Frídagur lýðs og pakks 2004 - Fjallavötn í Norge - Veiðifasistinn
Fabían skeit: Til þess að sýna samhug með ykkur hélt ég til silungsveiða klukkan 11 síðastliðin laugardagsmorgun. Þið kapítalistasvínin vissuð það sjálfsagt ekki en sá dagur var einmitt fyrsti maí, frídagur verkalýðsins. Það vildi svo stórkostlega til að í því er ég gekk út og gerði mig kláran til að hjóla upp í Bymarka kom lúðrasveit verkalýðsins strunsandi niður götuna mína með Nallann í fullu blasti, bassatromman á óverdræv og alles. Þar sem hjartað í mér slær svo sannarlega vinstra megin fyllti þessi sjón mig þvílíkum krafti að ég sprautaði eins og ég vær með sinnep í rassgatinu upp brekkurnar sem liggja að skóginum.Í Bymarka eru mörg sæmileg veiðivötn og hef ég nýlega fjárfest í árskosti með veiðirétt í 20 vötnum. Borgaði ég heilar 250 krónur norskar fyrir, sem gerir ca. 2500kall. Helsti gallinn við að veiða þar er að skógurinn liggur í ca 400 metra hæð yfir sjó og það tekur svo sannarlega á að hjóla upp brekkurnar, sérstaklega þegar veiðihugurinn (og verkalýðssöngvar) keyra mann áfram. Þar að auki er stígarnir oft þröngir og brattir og trjágreinar, rætur og allskyns skógardrasl gera það að verkum að maður fer ekki sérstaklega hratt yfir. En allavegana, eftir klukkutíma puð kom ég að fyrsta vatninu, Lykkjdammen, þar sem ætlaði að byrja yfirferðina. Það var svo til blankalogn og bongóblíða þannig að ég settist niður til StefánJóna, eða Skítsteina eins og sumir kallaða, í smástund.
Að StefánJóna er að vera, eða þykjast vera, svo mikið náttúrubarn að í staðin fyrir að hlaupa út á bakkann og byrja að kasta í gríð og erg um leið og maður kemur að vatninu sest maður niður með spekingssvip, lætur angan náttúrunnar fylla öll vit, tárast yfir mikilfengleikanum og fleira í þeim dúr. Sem sagt, taka sig svo alvarlega að helgislepjan hreinlega drýpur af manni. Þetta hefur þann kost í för með sér að oft á tíðum verða fiskar svo leiðir á að bíða eftir að vera veiddir að þeir taka að hopp upp í loftið til að vekja athygli á sér, þannig að þegar maður loksins dettur út úr StefánJón transástandi veit maður upp á hár hvar í vatninu fiskarnir halda sig.
Þegar ég hafði transað í kortér án þess að sjá svo mikið sem einn hring á vatninu ákvað ég að þetta vatn væri steindautt og hélt ferðinni áfram.
Á leið minni að næsta vatni hitti ég gamlan kall sem sagði að í Holtsdammen væru stórir og flottir fiskar. Hohoho hugsaði ég, ekki þegar ég verð búinn að veiða þá alla! Þegar ég kom að vatninu sá ég tvo aðra veiðimenn þenja köstin og hugsaði sem svo að fyrst heimamenn væru að veiða þarna hlyti að vera fiskur. Veiðimennirnir reyndust vera börn á leikskólaaldri að kasta steinum í vatnið. Þegar ég hafði setið þar á bakkanum í smástund og StefánJónað þóttist ég sjá hreyfingar öðru hverju undir yfirborðinu. Ég setti því saman stöngina og hóf að kasta. Og kasta. Og Kasta. Ég kastaði öllu sem ég átti, púpum, votflugum og straumflugum. Ég var meira að segja farinn að kasta durrflugum þegar norskur kall kom labbandi og sagði mér að það væri vonlaust að fá neitt í þessu vatni, það hefði komið undan ís fyrir viku og það væri ekki séns að fiskarnir væri komnir á hreyfing. Þar að auki væri ég hálfviti að reyna að kasta þurrflugu þegar það væru engar yfirborðstökur í gangi. "En ég sá fisk áðan HA" sagði ég. Þá benti hann mér á að skoða vatnið aðeins betur. Þegar næsta hreyfing kom á vatnið sá ég að það voru fokkíng froskar í vatninu sem ég hafði verði að kasta á allan tíman.
Sneyptur pakkaði ég saman draslinu og hélt af stað í leit að betri veiðivatni. Ég barðist í gegnum skóginn, framhjá tveimur öðrum vötnum sem bæði voru jafndauð og þau fyrstu. Að lokum kom ég að litlu vatni djúpt inní skóginum. Eins og lög gera ráð fyrir Stefánjónaði ég í ca. 10 mínútur. Andstæett fyrri trönsum hjá mér fóru fiskar af stað í þetta skiptið svo ekki varð um vilst. Ekki froskar eða álar eða marbendlar heldur fiskar. Nú var ég svo sannarlega kominn í feitt! Sá galli var þó á gjöf Njarðar að þetta skógarvatn var gersamleg umlukið trjám sem gerði það að verkum að fluguköst, allavega fluguköst með bakkasti voru næsta ómöguleg. Þetta fékk ég að sannreyna þegar ég festi allar mínar bestu flugur hátt uppí trjám. Fiskarnir héldu áfram að hoppa, bara til að ögra mér þannig að ekki gat ég gefist upp. Mér tókst loks að koma línunni nokkra metra frá bakkanum með því að veltikasta. Svoleiðis köst eru tímafrek og asnaleg, allavega þegar maður er jafnlélegur í því og ég. Undrið gerðist engu að síður eftir að ég hafði baxað við veltiköstin í klukkutíma, ég fékk fisk! Yes Ladies, fyrsti norski silungurinn kom á land um þrjúleytið að staðartíma, urriði sem ekki vó meira en 200 grömm. Hann tók lítinn brúnan kúk sem ég hannaði sjálfur á sínum tíma í skúrnum hans kolla. Þið hlóguð að mér en ég vissi að hann myndi virka e-sstaðar! Who´s laughing now!! MÚÚÚhahahahahaha....já,eh. Skömmu eftri að fiskurinn tók var kominn heimferða tími á mig þannig að ég pakkaði saman og brunaði niður brekkurnar í bæinn, ennþá með Nallann sönglandi í eyrunum. Nú hef ég sannað að kommar veiða betur en hommar!
Þar sem fiskurinn var lítill sleppti ég honum aftur. Örugglega gott karma líka. Eða móðgaði ég kannski veiðigyðjuna með því að henda gjöfinni frá henni? Það kemur í ljós á eftir því að úti er 15 stiga hiti og glampandi sól og blíða. Ég ætla að hætta snemm að puða útí skóg! So long Suckers!!
AflaklóinSkoða eldri færslur >>
